‘Nadat ik mijn klasgenootje haar poëzie-album teruggaf en zij mijn jongensdroom midden op het plein gelezen had, sloeg ze het boekje dicht en mij tegen het hoofd. Ik kan de klap nu nog voelen’, zeg ik.
‘Wat had u dan geschreven meneer?’
‘Luister maar:
O mijn zoete, lieve blonde!
Zoenen is geen zonde,
zoenen is geen kattenkwaad
Als het maar uit liefde gaat.’
Het blijft even stil, hier en daar wat gegrinnik. Nadenkende blikken. De vraag waarom ze boos geworden was geef ik de klas terug: ‘Waarom sloeg ze me?’ De antwoorden variëren nogal. Allemaal zijn ze het er over eens dat mijn eerste schreden op het wankele liefdespad niet echt succesvol waren. Ook dit gedichtje op het bord gezet.
Fantastisch. En denk maar: ze was een beetje dom!
@Levja. Dom weet ik niet, blond was ze wel (-;
@Arjan: nooit meer met haar over gepraat? Zou leuk zijn haar versie te horen, liefst in 120 woorden.
Ja @ Lisette, dat zou leuk zijn!
Tja Lisette en KarinMartina, een vervolg komt er zeker. Maar betreffende dame heb ik niet echt meer gesproken en na mijn schoolperiode ook niet meer ontmoet. Maar voel jullie helemaal vrij om te reageren met 120 woorden. Zelfs in blonde vorm.
@Arjan: jouw verhaal doet mij denken aan Sanne van Neygen die de rol van Sneeuwwitje (the musical) weigerde omdat ze de prins (Chris Van Tongelen) niet wilde kussen. <3
Nog niet toe aan de ware poëzie (de liefde). Leuke anekdote
Grappig stukje en toch ook wel actueel. Het wederzijdse onbegrip is treffend.
@NeleDeDeyne. Dank, grappig hoe ieder zijn eigen associaties maakt.
@Dana. Dankje. Nee soms ben je gewoon te vroeg.
@Hekate. Dankje!
en misschien schrijft zij wel met #metoo of denkt ze juist was ik maar zondiger geweest, … maar ze is vast geen schrijfster geworden