Mijn bompa werd “de gaffel” genoemd, naar zijn overmaats uitgevallen neus. Daarmee kon hij niet enkel geuren, maar ook kleuren, vormen en klanken ruiken.
“Het ruikt hier weer naar opera,” zei hij dan als hij ons huis binnenkwam net nadat de LP die mama aan het beluisteren was, was afgelopen. Hij wapperde dan met zijn hand onder zijn neus en knipoogde naar mij.
Of als ik bij hem binnenkwam, zei hij zonder zich naar mij om te keren “wat heb jij een mooi kleedje aan, dat geel ruikt naar honing.”
Wat mis ik hem, mijn bompa. Maar ik stel me voor dat hij zit te wachten in de hemel en het meteen ruikt als het voor mij ook rijstpaptijd is.
« Pipi’s gaffelhaar
De dag dat ze geen titel wist »
« Pipi’s gaffelhaar De dag dat ze geen titel wist »
Familie, Fictie, Mensen
Bompa gaffel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hekate of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Pipi’s gaffelhaar De dag dat ze geen titel wist »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Heel geurrijk stukje. Ik denk dat je Bompa ook heel kleurrijk was. Overigens een geweldig woord hebben jullie voor opa.
Bedankt Levja. Zelf had ik enkel een opa, al stel ik me voor dat mijn grootvader langs vaders kant wel een bompa geweest zou zijn als hij niet was gestorven toen mijn papa klein was.
@Hekate. Mooi verhaaltje en mooie herinnering.
Leuk stukje, Hekate, een hartje waard. .))
Fijne herinneringen, prachtig verwoord! Hartje voor Hekate en Bompa Gaffel! <3