Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen

Wens

15 maart 2016 | 120w | AliceHuiberts | 8 |

Het zonlicht weerkaatste op het kabbelende water, duizenden diamanten leken dobberend te genieten van de stralende lentemorgen. De haven ontwaakte.
Vijftig kilometer verderop in het land klonk op datzelfde moment een deurbel. Haar man opende de voordeur en liet de ambulancebroeders binnen. Vanuit het bed in de woonkamer begroette de verzwakte vrouw haar helden van die dag. ‚ÄúWe gaan er alles aan doen om er een mooie dag van te maken, mevrouw‚ÄĚ, de sprak de jongste van de twee opgetogen. Met zijn getatoe√ęerde armen hielp hij haar liefdevol overeind. Op de brancard reden de mannen mevrouw naar de ambulance. Met stille trom vertrokken zij naar de haven. De Meander lag klaar voor vertrek.
Voor een laatste keer de trossen los.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van AliceHuiberts of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

14 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »