Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen, Studie & werk

Vlieg met me mee

14 juli 2016 | 120w | AliceHuiberts | 5 |

Met ingehouden snikken lag ze daar. Op iets dat een trottoir was geweest, ooit met zorg aangelegd rondom het internationale Hotel Can.
Bij de opening had er een rode loper gelegen en waren stijlvol geklede heren gearmd met dames in de mooiste jurken naar binnen geschreden. Als jongste bediende vormde zij met de andere kamermeisjes een erehaag voor de notabelen. Melkwitte mevrouwen wierpen vertederende blikken op de jonge meisjes.
Dat was vijftig jaar geleden.
Het hotel werd haar leven. Collega’s werden vriendinnen.

Om redenen, die haar een raadsel waren, droogde de toeristenstroom op. Haar spaargeld verdampte en vriendinnen verdwenen. Met dorst en honger als haar enige gezelschap vond ze troost bij de lijmtube.

Ze snoof en vluchtte in zoete herinneringen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van AliceHuiberts of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »