Zij kent alle hoeken van de kamer. Hij heeft ze haar vaak genoeg laten zien. Vooral die ene hoek, waar de kast met de glazen deuren staat. Deze week zijn er nieuwe ruiten ingezet.
Als hij het huis verlaat, trillen de ramen. Zij ruimt de borden en scherven op. Als ze langs de spiegel loopt, ziet ze een vrouw in een blauwe trui met gele bloemen. Ze wendt haar gezicht af.
Ze pakt haar koffer, zet deze in het midden van de kamer en gaat erop zitten. Nog één keer bekijkt ze nauwkeurig elke hoek. Herinneringen herleven. Ze voelt, ruikt en proeft: pijn, zijn adem, haar bloed. Even ervaart ze de kracht om uit te breken. Maar vandaag nog niet …
Een hartje voor een mooi, maar pijnlijk verhaaltje.
Eén ding vind ik onduidelijk, Nel. Haar gezicht van de spiegel afwenden en tegelijk naar haar blauwe trui kijken.
Dank je wel, Ewald. Je hebt gelijk. Ik had verhaal paar keer herschreven en zinnen verplaatst. Ik kijk even hoe ik het kan aanpassen.
Aanvulling: Heb het veranderd inmiddels.
Heel mooi opgelost zo, Nel. Zeer sterk!
Fijn, dat je kritisch las, Ewald.
Soms zit je opgesloten in je eigen verhaal en zie je iets niet.
Triest, maar mooi geschreven Nel. De laatste zin is sterk. Ik zou een andere titel kiezen, zodat die laatste zin harder aankomt.
Daar heb je een punt, Inge. Ik denk er even goed over na.
Dank je wel voor je reactie.
Ik heb het verhaal een nieuwe titel gegeven.
@Nel. Goed stukje Nel! Heel veel mensen verkeren in deze situatie, vrees ik. Hartje!
De puntkomma zou ik vervangen door een komma. Past beter in de opsommende zin.
Dank je, Han. Je hebt gelijk, ik heb een komma geplaatst.
Goede aanpassingen. Aangrijpend verhaal.
Dank je, Hadeke.
Oef, pijnlijk mooi