Ze volgen mij op hun monsterbenen. Ik ren over de landweg, hun bloeddorst hijgend in mijn nek. Het bos. Ik sla rechtsaf, kijk om, ze verdwijnen tussen de bomen. Stil sta ik. Ik wacht.
Links van mij beweegt iets. Een kind.
Mijn kind.
Julie!
Haar naam blijft korrelig steken in mijn keel.
Ze ziet mij niet, ik volg haar.
Weg. Ze is weg!
In het hoge gras geen blonde haren, mijn schaduw is een ruiter te paard. Ze lijkt verzwolgen maar dat mag niet, God, dat kan niet, ik roep haar naam, haar naam is mijn totem, dan wekt het alle monsters maar. Julie! roep ik, JULIE! schreeuw ik, Julie smeek ik tot ik wakker word – en ook nog daarna.
« Lulletje rozenwater
Banketstaaf »
« Lulletje rozenwater Banketstaaf »
Familie, Fictie, Liefde
Totem
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Janine Geerling of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
12 reacties
Reageren
« Lulletje rozenwater Banketstaaf »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Adembenemend, spannend en mooi geschreven, Janine!
?
Dank je, Nel! 🙂
Heel pakkend.
@Janine, goed geschreven. Goede verhaalopbouw. Goed einde ook.
Dank, @Levja en @Ineke!
Prachtig verhaal en vreselijke droom… Jouw Julie, brrrr, niet aan denken!
Merci, @simone! ?
Dit is het griezeligste stukje van de week. <3
@Nel En echt gebeurd nog ook. ??
Hoog niveau! Echt goed.
Meer en meer op 120w!
Dank, @o_verschreef! ?
een echte angstdroom