Schrijf mee!
« »

Familie, Fictie, Liefde

Totem

23 december 2016 | 120w | Janine Geerling | 7 |

Ze volgen mij op hun monsterbenen. Ik ren over de landweg, hun bloeddorst hijgend in mijn nek. Het bos. Ik sla rechtsaf, kijk om, ze verdwijnen tussen de bomen. Stil sta ik. Ik wacht.
Links van mij beweegt iets. Een kind.
Mijn kind.
Julie!
Haar naam blijft korrelig steken in mijn keel.
Ze ziet mij niet, ik volg haar.
Weg. Ze is weg!
In het hoge gras geen blonde haren, mijn schaduw is een ruiter te paard. Ze lijkt verzwolgen maar dat mag niet, God, dat kan niet, ik roep haar naam, haar naam is mijn totem, dan wekt het alle monsters maar. Julie! roep ik, JULIE! schreeuw ik, Julie smeek ik tot ik wakker word – en ook nog daarna.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Janine Geerling of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

12 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »