In een euforische bui hadden we ons aangemeld als deelnemers van de obstakelrace. Dertien kilometer hardlopen over een, wat betreft hoogte en ondergrond, zeer afwisselend en uitdagend parcours. De te trotseren hindernissen zouden in een marinierstraining niet hebben misstaan. Samenwerken was het credo en we hielpen elkaar gezusterlijk over strobalen, schuttingen en door de modder heen. De korte wachttijd, om een volgend obstakel te beklimmen, benutten we om enigszins op adem te komen.
De saamhorigheid tijdens zo’n race is fantastisch. Wildvreemden helpen elkaar om de andere kant van het water te bereiken. Het enige wat ze met elkaar gemeen hebben is het opgespelde deelnemersnummer en de ijzeren wil om te finishen. Ik pleit voor meer obstakelrace-mentaliteit in het dagelijks leven!
Dan sluit ik me bij jouw pleidooi aan, Alice.
Je hebt helemaal gelijk Alice!
Goed pleidooi, Alice en een beeldende beschrijving van de obstakelrace.
Mooi, die saamhorigheid.
Dankje Nel. Is inderdaad erg leuk om te doen! De ervaring van de saamhorigheid vond ik heel bijzonder.
Jullie deelname en je stukje pleiten voor zich. Een duim en een hartje.
Mooi credo, Alice. Elkaar wat meer door de obstakels heen loodsen, dat zou de maatschappij een stukje verdraagzamer maken. Gebroederlijk, gezusterlijk en gemengd.
Zuster Alice,
Goed verhaal.
Levja, nyceway en Broeder Joost ;-), dank voor het lezen èn jullie reactie.
@ Alice! Vergt het leven zo al niet genoeg obstakels? 😉
Haha! Dat is misschien wel zo, maar bij zo’n race weet je dat ze na vijf uur ook allemaal weer overwonnen zijn. Lekker overzichtelijk ?