“Superluis, superluis, mijn kindertjes! Ik heb ze onder een blad geplakt in de meidoornstruik. Maar de mieren hebben honger. Als ze hen vinden, eten ze hen op. Je moet me helpen!â€
“Geen zorgen, mevrouwtje Stippelmot. Geen mier zo kwaad, of superluis weet raad.â€
Snel trok superluis zijn rode pakje aan, ging naar zijn laboratorium, mengde perenstroop met feromonen en gevlekte-scheerlingextract en ging naar de meidoornstruik. Daar verspreidde hij druppels van het brouwsel op goed ruikbare plaatsen.
“Wat is dat,†dachten de mieren. Snel klommen ze uit de struik, namen een slok van het heerlijke vocht, en vielen dood neer.
“Superluis, hoe kan ik je ooit bedanken?†vroeg mevrouwtje Stippelmot. Maar superluis was al op weg naar andere insecten in nood.
Wat een geweldig leuk verhaaltje! En dat van die gevlekte scheerling wist ik niet, dus ik heb nog wat geleerd ook! <3
Heel leuk bedacht, Gijs!
Geweldig. Ik zou zo een superluis ook wel willen in huis 😉
@Marlies, @Nel, @Levja: dank jullie wel.
En ik moet ook de school van mijn zoon bedanken. In het kader van een kunstproject hadden een aantal leerlingen kostuums van superhelden gemaakt. Maar ik vond ze op insecten lijken.
Heel leuk, ik heb eerder een reactie gezien dat kinderboeken schrijven iets voor jou zou moeten zijn. Ik heb nog niet veel van je gelezen, maar heb nu al zin om die verhalen voor te lezen aan mijn kinderen.