“Mevrouw is erg onrustig, we willen haar medicatie eigenlijk wat verhogenâ€. Mijn man en ik kijken elkaar aan, “medicatie, morfine toch?†De vriendelijke arts knikt, “we verwachten niet dat mevrouw nog bij bewustzijn komt.†We knikken en stemmen toe.
Na een nacht waken gaan we naar huis. Familie lost ons af. ’s Avonds vragen we hoe het is gegaan, die dag. Het is wel gegaan, de morfine lijkt inderdaad zijn werk te doen. “Mevrouw is rustiger geworden, zij schopt niet meer zo wild om zich heen.†Het is nog maar een kwestie van tijd, dan zal het hart van mevrouw de strijd opgeven.
En dan zullen we verdriet hebben omdat het niet mevrouw is die we gaan begraven, maar moeder.
Het afstandelijke subtiel weergegeven. Mooi.
Je stukje ontroert mij.