Ik ben heel lang tandeloos geweest. Altijd weer liet ik me de kaas vanonder mijn brood afpakken.
Dat kwam omdat mijn melkgebit niet wilde wisselen. Omdat er geen andere tanden klaar zaten. Een geval van ‘anodontie’, zo noemden tandartsen het. Ze wisten het pas toen ik zestien was. Er zouden geen tanden meer komen. Geen echte en geen valse, geen bruggen en geen implantaten. Want we hadden het geld er nooit voor.
Op een dag koos ik voor ander broodbeleg. Salami, in plaats van kaas. Op de vleeswarenverpakking stond een nummer van een tandenfee*!
Ik draaide het nummer in de kapotte telefooncel op het marktplein. Ik had nog recht op twintig* wensen en ik mocht ze afhalen in haar depot.
Toelichtingen:
1)… tandenfee! Het uitroepteken staat voor: ‘just that awkward moment you realize it is all about you’.
2)… twintig wensen, omdat een melkgebit twintig tanden bevat.
3)Voor het vervolg wacht ik op een nieuw themawoord.
Een leuk en herkenbaar ‘NeleDeDeyne-stukje’. Voor een vervolg is toch geen themawoord nodig? Fuck het themawoord, is mijn bescheiden mening.
@Ewald: haha, leuke reactie. (Mijn tweede zin is waarschijnlijk niet correct. Is dat typisch?) Het themawoord is gewoon leuk, daarom dus.
Nele, typerend is je stijl en je humor. Het themawoord is inderdaad leuk en inspirerend, maar zeker niet noodzakelijk.
Bedankt voor je toelichting, Ewald. Ok. 🙂
Rakend en juist, uitnodigend en ontroerend. Zo!
leuk, begrijp recht op 20 wensen niet zo goed.
@José: tandenfeeën hebben een dik wetboek met duizend regels en bepalingen voor het vervullen van wensen. Meer uitleg vind je in Depot dentium 2.
(Het derde stukje is echt wel voor volgende week, ik vrees dat dit een langer verhaal wordt.)
Mooi Nele. Laten we wensen dat mensen nooit komen te zitten zonder wensen.