In de eerste twaalf dagen van zijn leven had hij het traject van de extra corporele membraan oxygenatie en de operatieve ingreep om de congenitale hernia diafragmatica te sluiten overleefd. De pulmonale hypertensie was daarna onder controle, ook de saturatiewaarden waren aanvaardbaar.
Om zijn voedingsproblemen tegen te gaan was een Nissen fundoplicatie nodig. Wat later werd een percutane endoscopische gastrostomie geplaatst.
De macula lutea was uitgebreid onderzocht en gaf geen reden meer tot onrust. De nystagmus gaf een bijna hypnotiserende blik als ik hem aankeek. Zijn strabisme maakte een occlusietherapie, vanwege amblyopie, nodig.
De orthoptist bewoog het lichtje, met daarop een Sesamstraatkarakter, heen en weer.
‘Ernie!’ riep hij luid lachend.
Vanaf die dag begonnen de gewone woorden weer te komen.


Ik heb geprobeerd dit feilloos hardop te lezen. Niet gelukt. Struikel over al die moeilijke termen haha.
Evengoed getweet 🙂
Geniaal 🙂
Ha Hadeke, mooi stukje, herkenbaar (en toch wat vervreemdend) jargon. Het is wel membraan (tweepoot) en de hoofdletters bij de gastrostomie zijn ook overbodig.
Frank: Dan heb ik het syndroom van Kanner nog achterwege gelaten. 😉 Dank voor de verbeteringen. Zijn jullie weer ‘bij’ met wat een kind kan overkomen.
Sanne: De termen liggen voor het oprapen als je er tegenaan loopt. 🙂
Ingrid: Over woorden struikelen heeft vast ook een moeilijke medische term.