Soms zou ik mezelf zo graag naar een betere versie vertalen
Ik zou de dagelijkse dingen met een glimlach doen
Ik zou schitteren en stralen
Een fantastische moeder zijn, echtgenote, dochter en zus
En vrij van zorgen, van angst, boosheid en falen.
Ik zou lol maken
en genieten van de kleine dingen,
me niet druk maken over pijntjes en grote kwalen
Ik zou in elk probleem een uitdaging zien
En zeker niet in een hoekje gaan zitten balen
Ik zou mezelf als ik in de spiegel keek
kunnen aankijken zonder dralen
Geen somberheid, mijn gevoel niet verdoofd
Geen verdriet in mijn borst, storm in mijn hoofd
Een gelukkige replica van mijzelf
Als het kan, waar kan ik die dan halen?
Echt heel grappig gedichtje, zeg. De gedachte is ook herkenbaar. Leuk weer eens wat van jou hier te lezen, dat is lang geleden!
Dank je Irma, ja ik ben er een behoorlijke tijd uitgeweest. Maarbegin langzaam weer op te krabbelen 🙂
Mooi verwoord hoe iemand ernaar kan verlangen boven zichzelf uit te stijgen, @Sanne.
Dankjewel @Nel
Ontroerend en toch ook moedig.
Dankjewel @Levja
Grappig was niet de juiste omschrijving, excuses daarvoor. Ik vind het heel mooi!
Thanks @Irma
Lieve Sanne,
Ken jij zo’n fantastische moeder , echtgenote, dochter en zus. Vrij van zorgen, van angst, boosheid en falen? Ik niet. Misschien ben je zoals je bent leuk genoeg!
Wie zal het zeggen @Conny 😉 Het hoofd, daar kunnen rare dingen in rond gaan, die niets met verstand te maken hebben …
Prachtig geschreven Sanne… <3
Ik heb een stukje geschreven over de maakbaarheid binnen de cosmetische chirurgie. Wat jij beschrijft is van heel andere orde. Dit is niet op te lossen met implantaten.
Moeilijk voor de hoofdpersoon!
Van hoofdpersoon naar persoon. Een mooie opdracht aan jezelf in letters gevat.
Dank jullie wel Renate, Katie en Mien.