Over het donkere haar droeg zij een zwart gordijntje. Alle dames van de Middellandse zeeën droegen toen zulke dingen. Maar zij had er niet voor hoeven betalen. Ze was de vrouw geweest van een rijke Italiaan, een handelaar die handelde in kantjes, stofjes en sluiers, gesponnen door Chinese zijderupsen. Hij had voorraad zat gehad.
Met mijn vingers gleed ik voorzichtig over de contouren van haar gezicht. Leonardo da Vinci schilderde haar het eerst. Heel lang geleden. Papa had er over verteld.
Aan haar glimlach was niets geheimzinnigs. Pfft. Grote mensen verkochten doorgaans bakken onzin. Het leek me zeer waarschijnlijk dat de schilder haar gevraagd had om haar mond te houden. Dat doen mannen wel vaker als vrouwentanden hen niet bevallen.
Grappig, Nele. Die glimlach heb ik ook nooit ene donder aan gevonden.
@Ewald: er hing zo een replica in het huis van mijn grootouders. 🙂
Haha, leuk! Misschien had ze wel teveel haar op haar tanden 😉
Da’s leuk! Maar niet helemaal waar. 😉
@Nele, op een leuke manier de magie van de glimlach van Mona Lisa verbroken.
Een vraagje: hoe oud moet ik me de hp voorstellen? Het lijkt een jong kind, maar dan is hij wel vroegwijs in de slotzin. 🙂
<3
@Nel: dit is een volledig bio-autografisch stuk. Vroegwijs ben ik altijd geweest. Het zit in de genen denk ik. 🙂
?