Schrijf mee!
« »

Familie, Fictie, Mensen

Pa

2 juni 2016 | 120w | Gijs Smit | 11 |

Even verderop staat zijn auto. Hij is thuis.

“Jij bent mijn slager,” zei hij wel eens.
Wat haatte ik die woordgrapjes. Vragen om een glimlach, maar tegelijkertijd de druk opvoeren: je moest alles worden wat hij niet was.
Erger nog: hij verborg zich erachter. Elke poging om tot hem door te dringen, ketste af op dat pantser van luchtigheid.
En nu moet ik hem vertellen dat het met mijn carrière gedaan is. En dat ik hem nooit kleinkinderen zal geven.
Waarom voelt dat zo als falen? Terwijl het compleet buiten mijn macht ligt.
Als hij vanavond maar, voor eenmaal, laat zien dat hij een mens is.

Ik doe mijn ogen dicht en haal diep adem. Dan open ik het portier.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »