‘Zal ik je begeleiden naar de overzijde?’ vraagt hij. ‘Het kost je niets; je hebt tijdens je leven al genoeg betaald.’
‘En dan?’
‘Daar laat ik je alleen.’
Ze kijkt naar het zwarte water van de rivier. Het boezemt haar angst in. Aan deze zijde is het vertrouwd en veilig. Of is dat maar schijn?
Ze stapt in de boot.
‘Er is geen weg terug,’ zegt hij.
Ze sluit haar ogen.
Als ze haar ogen opent, ziet ze de intens groene kleur van een weide. Er dartelen lammetjes. Even denkt ze terug aan het harde stro in de lege schaapskooi.
Een witte vogel strijkt neer op haar schouder. Heel voorzichtig raakt ze de vleugels aan. ‘Wees welkom,’ klinkt het warm.
Wow… <3
Dank je wel, Ingrid.
Mooi en sprookjesachtig. <3
Dank, Marlies!
Heel mooi. Mooie symboliek. Mooie zinnen. En vooral het geheimzinnige.
Betoverend mooi, of hemels misschien wel.
Dit stukje zit vol symboliek.
Mooi en tragisch tegelijk.
@Nel: mag ik hopen dat er nog een stukje volgt?
(Dit stukje doet me een beetje denken aan de gebroeders Leeuwenhart van Astrid Lindgren.)
Levja, Alice, Katie,
Dank voor jullie mooie reacties.
Nele, ik bedoelde dit als het slot van de serie, maar wie weet …
Een bijna doodervaring lijkt het