Hij was de sukkel binnen de maatschap van neurologen. De secretaresses planden afspraken zo, dat hij alleen de eenvoudigste gevallen kreeg. Hernia’s die vanzelf weer over zouden gaan, aangezichtsverlammingen die door een virus veroorzaakt werden en waarvoor hij alleen prednison hoefde voor te schrijven.
Hij voelde de blikken van zijn collega’s en hoorde hun gefluisterde opmerkingen. Ze wilden van hem af en het wachten was op een onherstelbare fout van zijn kant.
Hij begreep niet hoe het zo gegroeid kon zijn. Hij had zijn capaciteiten in het verleden toch ruimschoots bewezen? Er was zelfs een artikel van zijn hand verschenen in The Lancet. Daarin beschreef hij de erfelijke vorm van Alzheimer waaraan zijn beide ouders en zijn broer overleden zijn.

Katie, binnen iedere branche móet er één uitgewerkt worden. Een ijzeren wet. Hartje.
Die clou maakt het af! <3
Je stukje pakt @Katie
Ja, ja, ja! De juiste zwier in het verhaal. Hart!
@ Ewald, maar waarom hij?
@ Marlies @ Levja @ buitenboek bedankt voor jullie reacties.
@Katie, juist hij! Integer, dus kwetsbaar. Zijn integriteit werpt een schaduw over de anderen.
Geweldig verhaal, Katie.
Goed geschreven en het slot is briljant.
<3
Bedankt voor je mooie woorden Nel. Ik bloos ervan!
Zuster Katie,
Ik vind het een mooi verhaal.
Nu ben ik wel even kwijt waarom….
Dank je wel @ VmetdeVork. Misschien moet je het artikel in The Lancet eens lezen 🙂
Knap verhaal, Katie, wel triest…
Sterk Katie en wrang dat ze hem maar lieten doormodderen, niet echt durfden in te grijpen, je kent het verhaal van Jansen Steur.