Nienke veegt tranen van haar wang.
Ze was juist bezig met de bomen in de tuin. Er komen kleine groene puntjes aan. Blaadjes? Lente!
“Waarom ga je niet buitenspelen zoals normale kinderen?” had mama gezegd. Ze had erbij gezucht.
“Maar mama, kijk, het wordt lente! De boom heeft allemaal groene puntjes, en dat worden dan blaadjes en dan …”
Ineens was mama de kamer uit gegaan. Had Nienke iets verkeerd gedaan? Buitenspelen vindt ze helemaal niet leuk, dat weet mama toch?
Nienke pakt een boekje en kruipt in een hoekje van de bank. Maar het verhaal kan haar niet echt boeien, ze wil weten wat er mis ging.
En vooral wil ze weten waarom mama staat te huilen op de gang.
« Will is
Een eenvoudige occlusie »
« Will is Een eenvoudige occlusie »
Communicatie, Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Nienke – II
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Will is Een eenvoudige occlusie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Aangrijpend en herkenbaar geschreven, Sanne.
Heel goed vanuit de gedachtenwereld van Nienke het onbegrip verwoord.
Wat een eenzaamheid!
Een mooi vervolg. Vooral de laatste zin maakt indruk op mij.
Stille eenzaamheid. Ontroerend mooi beschreven.
Deel 2 is nog aangrijpender dan deel 1.
Ontroerend. De arme, eenzame Nienke.