Nienke zit op het randje van de zandbak, staart naar de wervelstorm op het plein. Oudere kinderen elastieken, spelen voetje van de vloer, jongens voetballen. Achter haar spelen kleuters met schepjes en stepjes. Nienke zou graag meedoen maar niemand nodigt haar uit. Nienke weet dat de andere kinderen haar maar raar vinden. Nienke praat anders, denkt anders en doet anders, al snapt ze niet waarom. Ze snapt alleen dat het niet goed is. Ze maakt er geen vriendjes mee. Daarom doet Nienke alleen nog wat ze moet doen. Niets meer of minder. Ze steekt haar vinger niet meer op en houdt haar mond. Als de bel gaat zit Nienke als eerste in de klas, en slaat stilletjes haar boek open.
« Thuisfront
Paul en Mark (1) »
« Thuisfront Paul en Mark (1) »
Maatschappij, Mensen
Nienke – I
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Thuisfront Paul en Mark (1) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Nou, nou, Sanne. Zo ben je wekenlang weg en zo drie stukjes op één dag en de dag is nog niet eens om.
Eerst een werkelijk schitterend gedicht, dan zet je ons op het verkeerde been met je (fictieve) dochter en nu een wel heel sneu verhaaltje. Wel mooi geschreven weer.
Leuk om weer van je te horen!
Mooi stukje!
Herkenbaar voor veel kinderen die anders zijn!
In het oog van de depressie… verdrietig verhaal mooi beschreven.
Stilletjes je stukje gelezen.
Poeh, dikke kippenvel…
Arme Nienke. Helaas kan dit wel eens waarheid zijn.
Zo droevig. <3
Triest, maar mooi geschreven.