Een drama voltrok zich. Met uitgestoken armen keek zij mij aan.
Verstijfd heb ik toegezien hoe de zee haar als een bourgondische maaltijd opslokte.
Verwerken deed ik het niet.
Ik liet een huisje bouwen, stopte met werken en woonde sindsdien aan zee.
Dagelijks staarde ik over zee.
Op een dag wilde ik mij van een rots werpen. Verlangen naar antwoorden hield mij tegen.
Nooit is haar lichaam in zee gevonden.
Dertien maanden na het ongeluk zag ik een foto in de krant. Van haar. Zakenvrouw van het jaar.
Vol ongeloof zat ik uren te wachten voor haar kantoor. Het gesprek was kort en verhelderend.
Ze baalde van haar leven met mij en wilde mij pijn doen.
Het is haar gelukt.
Poe, dat is wel erg cru…
Hardhandig afscheid!
Ik heb geleerd: liefde is de moeder van haat.
Nice?
Een harde tante!
Wat zal er allemaal aan de verdwijning vooraf zijn gegaan?
<3
Dat had ze toch ook wel anders kunnen aanpakken. Zegt veel over haar en niet over hem.
Vreselijk.
Gedeeld en <3