Het gewicht van een stofdeeltje dat danst door de lucht. Meer had ze niet nodig. Ze keek naar haar plukken haar op de grond; die van hem zouden als een hemelse voorbode uit zichzelf loskomen. Hij zou zeggen misselijk te zijn en vermoeid; het woog niet op tegen haar onvermoeibare willen vluchten. Zijn kapot bestraalde botten zouden rammelen terwijl haar vingerkootjes hadden geritseld.
Verlangend, achter het kleinste raampje van het huis, zette zij de fles aan haar lippen. Niet haar lever, maar de zijne zou uiteenspatten. Miljarden rode bloedcellen die de vernieling ingingen terwijl zij, ongeacht het jarenlange bloedverlies, nieuwe cellen zou aanvoeren. De plassen diarree waarin hij zich vloekend zou wentelen, zou zij voor lief nemen. Een microgram. Polonium.
Dat was even heftig op de vroege morgen, mili.
Zeer plastische beschrijving met prachtige beginzin.
Het gruwelijke slot doet me rillen en is slecht voor mijn maag. Dat heb je toch maar even bereikt in 120 woorden.
Van titel tot slot indrukwekkend.
Waarom mij Rêverie te binnen schoot? Misschien zo maar even Claude Debussy opzetten.
Mooi geschreven, Mili, maar polonium (polonium-210) is te onwaarschijnlijk (niet verkrijgbaar voor gewone stervelingen) en past naar mijn idee dus niet in een stukje dat verder toch serieus van toon is.
@Nel en @Levja, van maagpijn naar Debussy. Wat heb ik in godsnaam gedaan. Maar wat een heerlijke reacties. 🙂
@Ewald, het zijn zoals @Levja zegt: rêveries of wishful thinking of mijmeringen zoals je wilt. Ik weet dat polonium niet voorhanden is.
Dank jullie voor de reacties.