Schrijf mee!
« »

Mensen

Mijmeringen

12 april 2016 | 120w | Mili | 3 |

Het gewicht van een stofdeeltje dat danst door de lucht. Meer had ze niet nodig. Ze keek naar haar plukken haar op de grond; die van hem zouden als een hemelse voorbode uit zichzelf loskomen. Hij zou zeggen misselijk te zijn en vermoeid; het woog niet op tegen haar onvermoeibare willen vluchten. Zijn kapot bestraalde botten zouden rammelen terwijl haar vingerkootjes hadden geritseld.

Verlangend, achter het kleinste raampje van het huis, zette zij de fles aan haar lippen. Niet haar lever, maar de zijne zou uiteenspatten. Miljarden rode bloedcellen die de vernieling ingingen terwijl zij, ongeacht het jarenlange bloedverlies, nieuwe cellen zou aanvoeren. De plassen diarree waarin hij zich vloekend zou wentelen, zou zij voor lief nemen. Een microgram. Polonium.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Mili of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »