Je bleek latent aanwezig te zijn. Je opereerde achter de schermen, zogezegd. Op jouw gekozen tijd zou je mij in hogere sferen brengen. Ik liet me inpalmen door je verleidelijke causerie. Je zoetgevooisde klanken op de voicemail.
Dan treffen we elkaar. Je gezicht blijft vaag. Op de achtergrond zie ik steeds het papaverveld. Hebben we toch in museum Boijmans afgesproken? Bij mijn lievelingsschilderij van Claude Monet, Champ de coquelicots?
Ineens voel ik je handen. Van verrukking sluit ik mijn ogen. Je stem is in het echt onweerstaanbaar.
Plots zingt koningin Máxima: “Love of my life.” Ik bedank haar en zeg: “Hare Doorluchtigheid, u uw prins; ik de mijne!”
Tevreden lig ik Morpheus armen. Laat de morfine zijn werk maar doen.
Ik vind de eerste alinea moeilijk lezen Levja. Daarna volgen drie alinea’s die ik wel mooi vind. Met de laatste zin ben ik het spoor bijster.
Wilde juist het wazige weergeven van de werking van morfine. Wellicht daarin dus niet geslaagd.
Levja, ik begrijp de wazige bedoeling, maar het is mij ook niet helemaal duidelijk.
Ik was ook even in verwarring, maar met de toelichting en nog een keer lezen, begrijp ik de opzet nu. Vraag me wel even af of morfinepleisters al voor dergelijke hallucinaties kunnen zorgen?
Combinatie van narcose en morfinepleisters brachten mij vorig jaar tot status van volledige verwarring. Gelukkig maar even, hoor. Artsen vonden het volkomen ‘normaal’ en ik werd ook weer ‘losgelaten’ nadien.
Fijn om te lezen dat jullie deze situatie vreemd voorkomt.
Als ik tijd heb zal ik trachten een ander ‘normaler’ verhaaltje te plaatsen. En anders komende weer weer een herkansing.
Mooi geschreven, Levja, al begreep ik de laatste zin pas na het lezen van de reactie van Matthijs.
@Ewald: Je wilt niet weten wat ik zoal uitkraam na narcose en van die dingen.
Hou dat maar privé, Levja!
Juist sappig voor verhalen @Ewald. Doe ik niet hier, hoor.
Helemaal van het padje met de morfine. ;/)
Leuk stukje, Levja.
@Nel: inderdaad. Van het padje, maar wel in heerlijke armen. Is het gelijk anders. Toch?
Hoi Levja, voor mij is het wat te vaag. Misschien de lezer iets meer houvast geven in de eerste alinea?
Ha @Ostinato: dit stukje is inderdaad een rommeltje. Misschien pas ik het aan; anders laat ik deze week de morfine uitwerken en ga ik fris en fruitig volgende week verder.
En hele stukje aangepast!
Beste Levja,
Morfine en erotiek! Waarom niet?
Wel op de tijden letten. je begint in de o.v.t. en schakelt dan naar o.t.t.
Ik zou gewoon alles o.t.t. doen.
gr+ hartje,
Chris
Voor mij is je stukje heel duidelijk Levja.
Het vage, zweverige, onwerkelijke en tegelijkertijd heerlijke gevoel van morfine.
En uren later wakker worden met veel minder pijn….
Ha ha beste Chris. Ik heb de eerste alinea al helemaal omgebouwd. Ik had het net zo wazig gemaakt als toen ik uit de narcose kwam en morfine kreeg. Ik kletste toen volledig uit mijn nek. (misschien normaliter ook wel 😉 )
Maar het eerste is dus voor de operatie. Je niet ziek voelen en toch een raar ding in je lijf hebben … De voorgesprekken, de arts die belt …
Dan de operatie. Dus in mijn ogen past eerst de verleden tijd wel.
@Katie: ik heb het stukje helemaal op de schop gegooid. Het was eerst warrig. Voor mij niet zo zeer, want ik weet nog precies hoe het toen allemaal ging. Voor de lezer was het onbegrijpelijk. Soms kan dat leuk zijn, maar dat was in dit geval niet.
Ik heb je eerste versie niet gelezen Levja.
Deze is voor mij duidelijk, dus je doel is bereikt denk ik.
Dank je @Katie Mocht je de eerste versie nog willen lezen, dan is die nog te zien in de versie van 25 april 2016.
Zuster Levja,
Heerlijk wegwieg verhaal. Doet me weer verlangen naar een zweefthee.
Maxima vergeef ik je maar…
Beste V: Mag ik je dan bij je kopje zweefthee een plakje spacecake offreren?
En buiten het feit dat ik Máxima een mooie vrouw vind, vind ik haar ook nog slim. Maar ze had hier een functie. Het nummer “Love of my life” is van Queen en zo deinde ik lekker weg op heerlijke klanken en wilde ik het soezerige aangeven.