Johannes, door iedereen Jo genoemd, staat voor de spiegel. Met een handspiegel erbij, kan hij zijn gehele schedel bestuderen. Hij is zeer tevreden. De barbier heeft zijn best gedaan: er is geen schrammetje te zien. In de keuken doet hij wat slaolie op zijn hand, wat hij vervolgens over zijn schedel uitwrijft. Nogmaals bekijkt hij zich in de spiegel. Prachtig! Zijn schedel glimt en zijn ronde gezicht is gladgeschoren.
‘Je ziet er nog knap uit, Jo, voor iemand van achtentachtig,’ zegt hij hardop. Hij grinnikt tegen zijn spiegelbeeld. ‘Een monocle zou je niet misstaan, maar gelukkig heb je die niet nodig.’
Hij trekt zijn colbertje recht, haalt zijn horloge uit het vestzakje en klapt het geroutineerd open. Nog tijd zat.
« Mug
Oneven »
« Mug Oneven »
Fictie, Mensen
IJdeltuit
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marlies Vaz Nunes of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
17 reacties
Reageren
« Mug Oneven »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Marlies, leuk en dus een hartje, maar tevens een vraag: waarom in de verleden tijd? Naar mijn gevoel (en persoonlijke smaak) zijn verhaaltjes in de tegenwoordige tijd vaak sterker, pakkender.
Je hebt gelijk, Ewald. Ik heb het meteen veranderd. Het komt denk ik, omdat ik net een hele tijd aan een boek heb zitten werken dat ik in de verleden tijd schrijf. Dank voor je hartje!
Zo is ie zeker sterker, Marlies! Zelf schrijf ik in eerste instantie ook vaak in de verleden tijd en als ik het dan even heb laten bezinken, verander ik m’n stukje naar de tegenwoordige tijd. Meestal knapt het ervan op. Misschien voelt het wel veiliger, om in de verleden tijd te schrijven. Voor alles is een psychologische verklaring immers ☺
Marlies, leuk verhaal. Ik zie het helemaal voor me hoe hij daar staat; Intens tevreden. Een rasecht ‘glas half vol-type’.
Een pronkstukje Marlies
Dank voor de leuke reacties. Deze Jo is gebaseerd op een oudoom van mij, de oudere broer van mijn opa. Hij was een klein mannetje en een echt ‘heertje’ met driedelig pak en zakhorloge (en géén bril!), wel met een volkomen kaal hoofd dat altijd glom. Een heel vriendelijke man, die tot zijn dood in 1972 (hij werd 92) voor zichzelf zorgde en iedere dag twee steile trappen op en af moest.
Misschien, @Ewald, had ik het daarom in eerste instantie in de VT geschreven!
@Marlies. Leuk en beeldend verteld!
Geweldig, Marlies, ik zie zijn kale knikkerbolletje gewoon glimmen. Super!
@Han en @Irma, bedankt voor de leuke reactie.
Beste Marliez Vaz Nunes,
IJdel? Wie zijn kaalheid accepteert en er een eigen draai aangeeft, is in mijn ogen minder ijdel, dan mannen die in wanhoop haar over kale plekken plakken, of een tpupet nemen.
Er is niks mis met een glanzende haarloze schedel.
Gr.+<3,
Chris
Dank je, Chris. Ik vind wel dat hij ijdel is. IJdel is o.a. als je jezelf heel goed en mooi vindt, en dat vindt Jo.
Schattig portretje, graag gelezen.
Dank je, Odile!
Een juweeltje, Marlies!
<3
@Nel, dank je wel!
Zuster Vaz Nunes,
U zet die ouwe taaie mooi neer.
Dank u, broeder Vork!