Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij

Hondenleven I

18 februari 2016 | 120w | Sanne van Zijl | 6 |

Het zijn er vijf. Ma, pa een tweeling en een baby. Het contact met hen verloopt zeer stroef, maar ik heb niet echt het idee dat dat al te zeer aan mij ligt. Ik ben hier niet uit vrije wil, maar ik doe toch mijn best. En zoals het lieden van mijn soort betaamt, pas ik op de kleintjes en strooi ik bakken genegenheid in het rond. Dit in de hoop dat ik – ooit – de vruchten van die investering mag plukken. Maar ik krijg er steeds meer een hard hoofd in. Toen ik jonger was kreeg ik nog wel eens een presentje of complimentje. Maar tegenwoordig mag ik blij zijn met een maaltijd en vijf minuten buitenlucht.
Wat een hondenleven.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »