Ik moest een kijkje nemen in het bovenste laatje. Mijn vingers trilden toen ik de schuif opende. Buiten verwachting lag het lancetje er nog in.
De dag erop kwamen de rechercheurs. Ik bracht hen een kop koffie en ik zorgde voor twee extra koekjes op het schoteltje. Daar hoorde ik dat het lancetje verdwenen was. ‘Het was er gisteren nog,’ zei ik. Geïnteresseerd hoorden de twee mannen mijn verhaal aan. Ze toonden nog meer interesse voor de vunzige verhaaltjes die ik hen wist te vertellen over de verzameling stinkende slipjes die in het onderste laatje van de CEO van het bedrijf lagen.
Twee dagen later vernam ik via feestboek dat onze CEO was opgenomen in voorhechtenis op vermoeden van moord.
@Han Maas, @Marlies Vaz Nunes: ik hoop dat jullie me dit mogelijk vervolg niet kwalijk nemen. Ik kon het niet laten.
(Het zou ook leuk zijn als de koffiedame ook ineens gearresteerd zou worden, maar daar heb ik, denk ik, geen aanleiding in dit stukje voor voorzien…)
Leuk, @Nel! Je hebt dus maar zelf een vervolg geschreven. <3
@Nele: ik klaag je aan voor plagiaat of iets in die richting! Of, ik krijg de helft van de hartjes. Deal?
Geestig bedacht, Nele.
Het laatje is nog niet gesloten, begrijp ik.
@Han: je mag al mijn hartjes hebben hoor. 🙂
@Nele. Haha, houd ze maar lekker hoor! Ze komen je toe!