“Ze hebben mijn koffer gestolen. Die moet ik terug. Mijn hele leven is daarin opgeborgen.”
“Meneer Berkenbos, u heeft helemaal geen koffer. U bent hier zonder koffer gekomen. Uw vrouw heeft alles in dozen en in plastic tassen gebracht.”
“Zuster, mijn vrouw weet niets van die koffer. Mag ze ook niets over weten. In die koffer bewaarde ik de liefdesbrieven van mijn grote lief uit Indonesië. Hele warme en zelfs erotische brieven. Oei, wat waren we verzot op elkaar.”
“We zullen een notitie ophangen bij de receptie, meneer Berkenbos.”
In de koffiekamer van het verpleeghuis zegt de zuster tegen haar stagiaire: “Dus daarom zegt zijn vrouw steeds, dat ze zijn kroepoekje niet is. Haar boze blik en zijn verheerlijkte glimlach.”

Koffertjes… Daar zou je een boek over kunnen schrijven.
Levja, leuk verhaal, maar ‘Mijn hele leven zit daarin opgeborgen’ is een contaminatie van ‘mijn hele leven zit daarin’ en ‘mijn hele leven is daarin opgeborgen.’
Een koffer vol verhalen en inderdaad vele boeken @Ewald
Met het rood op de wangen geef ik je gelijk @Han. Haastige spoed is zelden goed. Ik kwam een woord tekort en dacht dit op te bergen. Ik ga het aanpassen.
Levja, ach dit is m.i. typisch een voorbeeld van dat de lezer het eerder ziet dan de schrijver!
Het slot leg je een beetje te veel uit, vind ik: Dat ze daarom zo vals tegen haar man doet. Het had wat spannender gekund, maar dat is persoonlijk.
Zal kijken of ik wat ga sleutelen @Han. Vandaag een volle agenda. Nogmaals haastige spoed …
@Levja, doe rustig aan. Succes!
Ja ieder heeft zo zijn of haar koffertje van lust en last
@Han: Genoeg spanning zo?
@Levja, ja heerlijk spannend zo! Een hartje waardig!
Dank je @José. Soms bekende en soms onbekende koffers.
Koffers en rugzakken kunnen mysterieuze inhouden inhouden.
@buitenboek: dubbele bodem, dus dubieus