Deze keer maar eens een gedicht in plaats van een verhaal
(ja het is heel slecht dat ik dit erbij zet, maarja: anders kom ik er niet aan):
Als de maan kon tollen,
draaien om haar eigen as.
Als ze helemaal is gezwollen,
dan is niets meer wat het was.
Als de nacht zo zwart is,
zo duister als het diepste geheim.
Als het licht geen gemis meer is,
en het sonnet niet meer rijmt.
Als de sterren de hemel hebben doorboord,
vast staan voor een korte eeuwigheid,
de Polaris wegwijst naar het noord,
raken de sterren hun licht kwijt.
De nacht is dan dag,
in haar donkerste vorm,
dan is de zon van slag
en de maan is enorm.
Mooi, Diede! <3