Het is tegen twee uur in de middag. Dat moet wel. Er zijn al drie dagen verstreken.
Vroeger ging ik met de kinderen naar het park. Naar de middeleeuwse boerderij, maar eerst bezochten we de grote zonnewijzer. De lichtstraal die door de kier van de gordijnen dringt, werkt volgens hetzelfde principe.
Na de scheiding zie ik de kinderen niet meer. Ze kozen voor hun vader. Ik koos voor mezelf.
De pijn is amper weggetrokken. Ik heb de plantenspuit laten vallen, door te schudden aan de tafelpoten. Nu heb ik wat water bij de hand. Kleine slokjes.
Roepen lukt me niet meer, net als kruipen. De boodschappen voor een week zijn allang bezorgd.
De lichten schakelen automatisch.
Niemand die mij mist.
« Het poppenhuis is eindelijk waterdicht (Blauwtjes 28)
Dik Trom ontspant zich »
« Het poppenhuis is eindelijk waterdicht (Blauwtjes 28) Dik Trom ontspant zich »
Maatschappij
Gebroken
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Het poppenhuis is eindelijk waterdicht (Blauwtjes 28) Dik Trom ontspant zich »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Wat een vreselijk droevig verhaal, Hadeke, maar mooi geschreven.
Een triest verhaal met toch een sprankje hoop. Zolang ze kleine slokjes water neemt kan ze nog even volhouden.
Vooral dat met die plantenspuit vind ik erg leuk bedacht.
je kunt je de totale ellende voorstellen
Triest verhaal, mooi uitgewerkt Hadeke.
De plantenspuit is en vondst en het beeld van de zonnewijzer toegepast op de kier in de gordijnen ook.
En er blijft iets te raden over. Wat is er gebeurd? Hoe kon het zover komen?
Een groot(s) verhaal in weinig woorden