Zes kinderen op een rij, van groot naar klein. Egon was tamboer-majoor. Achter hem Tinne en Damiaan met potten en pannen als slagwerk. Tinne liep netjes in de maat die Egon aangaf, Damiaan altijd net een stap achter. Achter hen speelde Viktor onzichtbare trombone. Valerie en ik sloten als majorettes de fanfare af.
Wat is er met die vrolijke kinderen gebeurd? Egon is bedrijfsleider, te druk voor contact met zijn familie, op zijn secretaresse Tinne na. Damiaan, die nooit in de maat leerde lopen, zit in de gevangenis. Viktor werd schrijver, geen droog brood mee te verdienen. Valerie sprak mij nooit meer sinds haar lief mij zwanger maakte. Ze had hem mogen houden, de nietsnut. Ik had liever mijn fanfare.
Een leven van een familie in een notendop.
Mooi geschreven, Hekate.
<3
Mooi beschreven hoe heden en verleden in 120 woorden in elkaar overvloeien <3
Leuk. In gedachten zie ik een sepiakleurig filmpje voorbij passeren dat veel weg heeft van ‘de boefjes’.
En verder…
Goed.
Ik maak een vervolg op jouw verhaaltje.
Tot straks.
Mooi! <3
Bedankt voor de commentaar. Ik ga je vervolg meteen zoeken Nele, leuk dat ik je kon inspireren 🙂