Het hoofdje was omstrengeld en bevond zich reeds in de baarmoederuitgang. Shit. Dit kon gevaarlijk worden voor de baby. Hij zou zichzelf gaan wurgen.
De moeder had persdrang.
‘Stop!’ Riep ik. ‘Navelomstrengeling!’
De vrouw hield zich in.
Mijn vingers voelden precies hoe de navelstreng rond het nekje lag. Vlak voordat het kind geboren werd, kon ik de streng over het hoofdje heen leggen.
En ik glom van trots toen ik zijn voetjes vasthield. Het kindje hing ondersteboven en beloonde me met een blaterig hoestje en een Apgar-score van tien op tien.
Mijn stageheks zeurde achteraf dat ik geen handschoenen had aangetrokken. Ze leuterde maar wat. Ik had het maar mooi gedaan, ik die mijn strikdiploma pas op elfjarige leeftijd behaalde.
@Mien* bracht mij op dit idee. Nadat ik zijn stukje over zijn strikdiploma las. 🙂
(Echt gebeurd, een mooie herinnering.)
*Zie Shoestring 🙂
Mooi beschreven. Dat strikdiploma weet wat!
En het begint allemaal met schoenveters leren strikken. 🙂
Ik vind het altijd humor een veterstrikdiploma, moet door een leuk iemand zijn bedacht.
Prachtig stuk Nele. Daar mag je met recht trots op zijn. Voor mij nu al stuk van de week. Nee, niet de baby. ?
@Mien: haha, de baby is nu waarschijnlijk een man van twintig met een strikdiploma.
@ Nele : Hartje met een strikje om! Mooi!
Prachtig.
Prachtig verhaal.
Hartje voor een held.?
Origineel stukje. Doet me denken aan de serie ‘Call the Midwife.’ Iedere geboorte, hoe moeilijk ook, is weer een wonder.
heel mooi!!!
een hartje verdiend!
mooi Nele!