Op een buitentafel liggen stapels boeken.
‘Gratis mee te nemen’, staat er geschreven op een bord. Er ligt een heel leven op straat: sommige boeken zijn beduimeld, vol scheurtjes; andere lijken ongelezen. Mijn oog valt op een boekje met een stofomslag van canvas.
“Voor Aline, mijn liefste, mijn leven, januari 1946.”
Prachtig geschept papier, met de hand gebonden. Karmozijnrode kapitalen en paginanummers. De tekst geschreven in sierlijke zwarte letters. De laatste tien bladzijden zijn leeg. Ik blader door het boek en lees:
“De stilte binnen spant
samen met de wind buiten …”
Nu ligt het boek, opengeslagen op een kleine bijzettafel, in mijn huis. Ik kijk naar de lege pagina’s, pak mijn zwarte pen en schrijf:
“De leegte lacht me toe.”
RaRa wat is de titel van het boekje, dat ik vond?
Ik zal het morgen vertellen, als niemand het weet. ?
Een winter aan zee. Adriaan Roland Holst.
<3
p.s. Holst was een kanjer. Wie leest hem nog vandaag de dag?
Leuk stukje Nel. Ik dacht als eerste aan Bloem, maar toen ik de versregels las, kon en kan ik niet anders dan ook Adriaan Roland Holst noemen.
Ewald en Levja, jullie hebben helemaal gelijk.
A.Roland Holst, Een winter aan zee
Een prachtige bundel.
Zuster Goudriaan,
Het is een mooi verhaal met aansluitend een raadsel.
Na mijn verschillende voordrachten op poëziepodia deze week wordt ik overladen met tips van dichters waarvan ik eens wat moet lezen.
Helaas heb ik nog veel boeken op de stapel liggen dus of ik ooit aan Adriaan Roland Holst toekomst dat mag Joost weten ( maar vraag het niet aan mij).
Dank, broeder Vork.