Hoog in de bergen begint het stroompje aan zijn lange reis. Het buitelt en duikelt over kleine en langs grotere keien. Links en rechts voegen soortgenoten zich bij hem. Groter en sterker danst en springt de stroom verder, neemt hij met gemak grotere obstakels en snelt hij rond hogere. Hij duikt als een waterval omlaag. Almaar groeiend brult en schuimt de rivier terwijl hij voortraast, nu eens als een serie stroomversnellingen dan weer als een razende niet te stoppen stroom.
Dan bereikt hij de vlakte, waarin hij zijn gelijke moet erkennen. Hij raast niet meer. Langzaam en moeizaam zoekt hij zijn weg naar de zee, kronkelend in almaar grotere bochten. Als een slome, meanderende rivier bereikt hij eindelijk zijn doel.
Dat is een hele reis, Marlies. Mooi beschreven. De laatste komma (achter ‘rivier’) lijkt me overbodig.
Mooi geschreven. Je neemt me mee in de stroom!
@Ewald, bedankt. En ik heb de komma verwijderd.
Dank je @Alice
Prachtig en meeslepend gschreven, Marlies.
Mooi beschreven Marlies. Metafoor voor de stroom van het leven.
@Nel en @nyceway, dank jullie wel.
Zo kon je het inderdaad zien, nyceway, daar had ik nog niet aan gedacht.
Ja, ook ik haal hier de levensloop uit. Mooi.
Dank je, Levja.