‘Dit is het omslagpunt. ‘
‘Wat, dokter?’ Met haar ranke hand bezwerend op de narcosekap, blijft haar blik gericht op de kale man op de tafel.
Hij stroopt zijn mouwen iets verder op. ‘Onthoud dit, zuster Bütler. Vandaag, 11 december 1888, markeert het begin van een nieuw tijdperk in de psychiatrie.’
Ze knikt, schikt met haar vrije hand de instrumenten.
Hij weet wat ze denkt, ze heeft het vaker gehoord. Vijf keer, om precies te zijn. Maar nu is hij zeker van de locatie in de hersenschors, nu weet hij hoeveel weefsel. Dit keer zal hij slagen. Hij, dokter Gottlieb Burckhardt, zal als eerste de waanzin uit een krankzinnige snijden.
‘Uw patiënt is geprepareerd, dokter.’
‘Dank u, zuster Bütler. Boor, alstublieft.’


Lekker opgebouwd, Janine. Naar mijn gevoel mis ik wel een lidwoord in de derde zin (de tafel). Een verdiend <3 en nog een hartelijke felicitatie met je eerste prijs met 'de Grens'. Schitterend verhaal.
Ah, ja, na veel schuiven en schrappen is die ‘de’ gesneuveld. Zal ‘m er weer tussen zetten. Dank voor je opmerkzaamheid, en natuurlijk ook voor de felicitatie! 🙂
Ware horror.
Brr. Maar goed stukje.
Gruwelijk goed beschreven, een horror scenario.
Dank, Levja en Nel!
Wat een bizar verhaal. Heel luguber. Goed neergezet!
Gebaseerd op ware gebeurtenissen, Irma! ?
Vaker nog gebeurde dit zonder narcose, gewoon met een soort priem via de oogkas.
Dank voor de aanvulling, Frank. Misschien een idee voor een vervolg. 😉
’t Is net als bij de tandarts; ze weten altijd wel een gaatje te vinden.
Lekker griezelig schetsje.
met vriendelijke groet = hartje,
Chris
? dank, Chris!