Ze draaide de kraan helemaal open, hield haar handen onder de verkoelende waterstroom en waste haar gezicht. Het water werd niet meer rood, dus het bloeden was kennelijk gestopt. Ze voelde aan haar wenkbrauw. Dik en gloeiend. Gelukkig was ze de komende dagen vrij, hoefde ze tenminste niet weer een smoes te verzinnen. Vanuit de keuken overkeek ze de ravage in de woonkamer. De eettafel die hij tierend en schreeuwen had omgegooid, met de half leeggegeten borden er nog op. De staande schemerlamp, omgeduwd toen hij wegbeende. En het boeddhabeeldje dat hij naar haar had gegooid. Ze zuchtte en draaide de kraan dicht. Ze had het al vaker gezegd, maar nu meende ze het echt: dit was de laatste keer.
« Kraantje uit de muur
Kraantje Mammie »
« Kraantje uit de muur Kraantje Mammie »
Communicatie, Fictie, Liefde
De laatste druppel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van plagvreugd of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Kraantje uit de muur Kraantje Mammie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hoever kan het gaan.Mooi helder neergezet deze afschuwelijke situatie van onmachtsgevoelens.
Een indringende 120w. Ik hoop dat ze voet bij stuk houdt.
Ja, mensen kunnen het bloed onder je nagels vandaan halen. Sterk weergegeven.