Een zone bij de supermarkt waar je niet graag gezien wordt. ‘Wat zullen ze wel van me denken? Sta ik hier weer!’ Ik ga er in het gemak aan voorbij dat het grotere deel van mijn stort bestaat uit appelmoes-, pindakaas- en jampotten. De paar groene flessen van gefermenteerde druiven probeer ik ongezien tussen het geaccepteerde glaswerk weg te moffelen.
Zo dacht de mevrouw die ik daar vanmorgen trof er ook over. Voorovergebogen met haar hoofd tussen twee volle boodschappentassen, werkte zij met hoge snelheid de lege hulzen weg. Even maakten we oogcontact.
Haar antwoord haalde mijn vraag in: “’t Is niet van mij hoor!”
Dat speet me. Het zag er uit alsof het een heel gezellige avond was geweest.
Heel herkenbaar, ik zeg altijd “sorry, ik kan maar eens in de week naar de glasbak.
Leuk geschreven. Tip: opsparen, dan lijkt het alsof je een feestje hebt gehad.