Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Dans

21 augustus 2016 | 120w | Gijs Smit | 3 |

Vroeger danste ik op de tijd. Nu doe ik dat niet meer.
De anderen zeiden tegen me: “dans, anders zak je weg.”
Maar ik zei: “ik ben moe, ik dans niet meer.”
De anderen keken bedroefd, zagen hoe mijn voeten, mijn benen, verdwenen in de tijd.
“Het geeft niet,” zei ik met een lach op mijn gezicht, “ik heb heerlijk met jullie gedanst. Het is genoeg. Maar jullie moeten blijven dansen, anders zakken jullie ook weg.”
Eén voor één dansten de anderen van me weg.
Ik was alleen en liet de tijd bezit van me nemen. Nog eenmaal keek ik naar de anderen, zag ze in de verte dansen, zag hoe ik zelf vroeger gedanst had. Daarna was ik weg.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »