Vroeger danste ik op de tijd. Nu doe ik dat niet meer.
De anderen zeiden tegen me: “dans, anders zak je weg.”
Maar ik zei: “ik ben moe, ik dans niet meer.”
De anderen keken bedroefd, zagen hoe mijn voeten, mijn benen, verdwenen in de tijd.
“Het geeft niet,” zei ik met een lach op mijn gezicht, “ik heb heerlijk met jullie gedanst. Het is genoeg. Maar jullie moeten blijven dansen, anders zakken jullie ook weg.”
Eén voor één dansten de anderen van me weg.
Ik was alleen en liet de tijd bezit van me nemen. Nog eenmaal keek ik naar de anderen, zag ze in de verte dansen, zag hoe ik zelf vroeger gedanst had. Daarna was ik weg.
« Verdwaald in de regen
Nachtje doorbeuken op Stropop »
« Verdwaald in de regen Nachtje doorbeuken op Stropop »
Fictie, Mensen
Dans
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Verdwaald in de regen Nachtje doorbeuken op Stropop »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Doet mij denken aan een rituele dans.
Ik betreur het dat ik niet zo lenig meer ben als vroeger. Meer dan een beetje swingen bij het koor zit er tegenwoordig niet meer in. Het was een prachtige tijd als ballerina.
Een gevoelig en mooi verhaal over afscheid nemen.
@Levja, @Lousjekoesje, @Alice, dank jullie wel voor jullie commentaar.