Hebben jullie dat ook wel eens?
Dat je ’s ochtends de deur uitgaat en dan niet de vertrouwde omgeving ziet, maar een moerassig landschap met overal groen?
Dat je dan denkt: ik zal mijn laarzen aandoen, maar als je je omdraait is je huis veranderd in een armoedige hut?
Dat er dan iemand naar je toekomt en je raar aankijkt – wellicht je kleren? – en iets vraagt in een onbekende taal, maar toch begrijp je hem?
Dat je hem in diezelfde onbekende taal antwoordt dat je met hem meegaat?
Dat je hem wil vragen of er nog tijd is voor een kop koffie, maar dat je met geen mogelijkheid op het woord voor koffie komt?
Hebben jullie dat ook wel eens?

Nee, dat heb ik nooit, Gijs! LOL!
Eh nee… maar ik drink ook niet graag koffie…
Ha, ha, meerdere malen mag ik mij ook een dergelijke Kaninefaat noemen. Maar, uhm, ben niet blond.
Dat heb ik nu nooit.
Jij wel, wat een mazzel 😉
<3
Dit zou een fraai begin zijn van het soort fantasyromans, type Outlander, waarbij de HP op wonderbaarlijke wijze in een alternatieve en/of parallelle wereld belandt. Maar als kort stukje vind ik het ook erg leuk. <3
@Marlies, @Ingrid, @Nel: vreemd! Ik dacht dat iedereen dat wel eens had. Zoals @Levja bijvoorbeeld.
@Hay, dankjewel voor je commentaar. En ook dat je me de naam leert van een fantasygenre (maar je hoeft geen romans van me te verwachten).
Volgens mij nog verre voorouders ook!!! Toch?