“Haal dat beest weg.”
“Dat beest doet niets,” zeg ik.
Jenny staart met een strak gezicht voor zich uit. “Haal weg.”
“Hij zit vast aan een touw,” zeg ik, “hij doet echt niets. Wat heb je?” Ik kijk langs ‘dat beest’; aan het eind van de grasdijk staan de eerste huizen van het dorp waar onze auto staat.
Jenny verbijt zich. Als ik geen aanstalten maak om iets te doen, neemt ze een besluit: ze draait zich om en loopt terug. Een stemmetje in mijn hoofd zeurt iets over hoffelijkheid, maar mijn voeten schreeuwen dat ik al vier uur gewandeld heb; niet nog een uur alsjeblieft!
“Tot straks bij de auto,” roep ik Jenny na. Het begint zachtjes te regenen.


Beste Gijs Smit, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie