Het was op een zondag in 1943.
Het waren barre tijden. Men kon blij zijn dát er te eten was.
Enkel op zondag kon het gezin zich een dessert veroorloven.
“Nee Frits,” zei vader streng, “je mag nog niet van tafel. Eerst je bordje leeg eten!” “En Adam dan?” vroeg Frits. “Houd je mond als we aan tafel zitten. Eet, dat je wat wordt!” antwoordde pa fel. “Ik bén al iets!” probeerde de jongen nog. “Nog brutaal ook?”
Moeder sloeg een kruisteken. Er viel een ijzige stilte. Niemand aan tafel durfde verder nog íets te zeggen.
Frits had zijn bord leeg gegeten. Likte de restjes met zijn tong van het bord.
En toen was er die beloning. Pudding met gelei.
Ik vind het een mooi verhaal, maar een beetje rommelig neergezet. Door wat zinnen te verschuiven, krijg je wellicht een beter resultaat. Zeker de moeite waard!
Toch nog een reactie, waarvoor dank. Dacht eerst al: “Is het zo erg?” 😉
Zal kijken of ik er wat anders van maak. Beloof niks, bedankt voor de tip in elk geval.
Nee, niet slecht, zeker niet! De opbouw kan m.i. beter. Succes ?
Is het zo beter, Irma?
@Ingrid. Leuk hoor!<3