Miljoenen keren wenste ik dat ik onzichtbaar was.
Die keer dat ik met een muskusrat naar school ging om een spreekbeurt te houden over eekhoorntjes bijvoorbeeld.
De dag dat ik een witte jeans droeg toen mijn maandelijks periodiek systeem kuren kreeg.
De nacht van de fuif waar ik mijn armen om een verdomd knappe kerel sloeg, me naar huis liet brengen met zijn wagen en deze tijdens de lift onderkotste, om de dag daarop erachter te komen dat de man die ik kuste vlak voordat de wereld begon te draaien, mijn klastitularis was.
En…
Wanneer ik uit de kast kroop en mijn mond niet kon houden over de vreselijke verhalen die ik schreef.
Ja,
vooral dan,
wenste ik die wens.
« Tekeningen
Appel als metafoor »
« Tekeningen Appel als metafoor »
Communicatie
Zure appel(s)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van N.D.D. of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Tekeningen Appel als metafoor »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
mooi verhaal Nele,
ik vind het een beetje jammer dat je het themawoord in de titel moest smokkelen.
Toch een <3 waard.
Hilde Cornelis,
ik had het eigenlijk geschreven voor week 19 waarin het thema-woord ‘onzichtbaar’ was. Ik kwam niet op het gewenste woordenaantal uit – steeds zes woorden te veel of te weinig – en daarom bleef het liggen tot de appel uit de boom viel.
Ha Nele, ik dacht al dat je jezelf een extra uitdaging gaf door twee themawoorden te verwerken 😉
Goed dat je die appel niet hebt laten liggen!
Met die appel in de titel heb ik geen moeite. Zelf heb ik de appel heel gluiperig in mijn stukje gesmokkeld. 😉
Die muskusrat vond ik nog de leukste van de reeks zure appels. 😉 <3