Schrijf mee!
« »

Po√ęzie

Woestijn

19 januari 2015 | 120w | Werner | 32 |

De zon blonk als een gouden bal,
fier om haar macht.
Zweetdruppels parelden
van zijn aangezicht
als een diamanten diadeem.

Hij viel in een zee van zand
die zijn gezicht verbrandde,
half gek van dorst en eenzaamheid

Zijn laatste gedachten gingen naar haar
en naar die oase van rust waar
hij al zolang naar smachtte,
en verloor dan zijn laatste strijd.

Net voor hij stierf, lachte hij nog even.
Eindelijk één met zijn geliefde woestijn.
Terwijl een zachte warme wind hem toedekte
stopte hij gewoon met leven.

Zijn lichaam werd nooit teruggevonden.
Met heel zijn hebben en houden verslonden.
Er rest ons alleen de herinnering
aan een man die hield van de woestijn
en zeker nergens anders had willen zijn.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Werner of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

60 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »