‘Mama, waarom zit je met je ogen dicht?’
‘Ik mediteer.’
‘Waarom luister je dan naar zulke rare muziek.’
‘Dan kom ik in evenwicht.’
‘Waarom wil je dat?’
‘Dan word ik helemaal rustig en daarna ga ik met jou een spelletje doen. Ga nu maar weer even verder de tekenfilm op papa’s laptop kijken. Mama is zo klaar.’
‘Maar je moet even komen mama. Er ligt water op de vloer.’
‘Ik kom over een paar minuutjes, dan ruimt mama dat water wel op. Kijk maar even verder.’
‘De laptop doet het niet meer.’
‘Hoe zo? Hij deed het net toch nog.’
‘Ja, maar nu doet hij het niet meer.’
‘Zomaar ineens?’
‘Nee, door het water op de laptop.’
Pfff, weg balans!

@Annette – ik houd van dialogen :). Deze is naar mijn smaak echter te veel “on the nose”: directe antwoorden op directe vragen. Laat af en toe een stilte vallen, onderbreken, eromheen draaien, een vraag ontwijken of gewoon niet beantwoorden. Wordt het spannender van (minder voorspelbaar).
Taalzeurtje: … even komen mama >> … even komen, mama (komma voor een aanspreking)
Tja, mediteren met een kind in de beurt is vragen om onbalans. Leuk stukje. <3
Harrij, bedankt.
Leonardo, ik neem dit voor een volgende keer mee. Bedankt voor de feedback.
De opmerking over die dialogen snijdt hout. Toch zag ik dit tafereel al lezende zo duidelijk voor me dat die dialoog helemaal vanzelf tot leven kwam. Knap gedaan. <3
Leonardo’s opmerking over de dialoog begrijp ik wel. Toch komt dit tafereel voor mij al lezende zo tot leven dat ook die dialoog meteen op zijn plek valt. Knap gedaan. <3
Hay, dank je voor je hartje en je opmerking. Ik denk dat Leonardo een punt heeft waar ik op ga letten, maar toch goed om te horen dat het wel werkt. 🙂
echt een moeder- zoon gesprek, zou een moderne plot voor Annie Schmidt kunnen zijn.