Gretig drink ik de sfeer in. De glanzende vloer, de kroonluchters aan het plafond, de rode gordijnen, het geroezemoes, grotendeels overstemd door muziek. Ik zie ingespannen gezichten boven strakke pakken en zwierige jurken.
Onmiskenbaar heb ik dit gemist.
‘Mag ik deze dans, Waltzing Matilda?’
Er kriebelt iets in mijn buik. ‘Ik zal mijn balboekje raadplegen,’ speel ik het spelletje mee.
Dan recht ik mijn rug en gooi alle remmen los. Als een wervelwind laat ik me over de dansvloer zwieren en even is het bijna als toen.
Totdat een kreet mij de remmen er weer op doen zetten. Ik zie zijn van pijn vertrokken gezicht.
‘Je walst nog steeds over mijn tenen, Mattie, alleen die wielen… die zijn nog harder.’
Mooi beschreven verlangen @Irma <3
Dank je wel @Karin. Ik heb nog eea aangepast, zodat het duidelijker is, waar het over gaat…
Mooi beschreven, Irma.
mooi terloops dat het over rolstoeldansen gaat
Dank jullie wel, Marlies, José. Gelukkig dat het jullie niet ontgaan is, rolstoeldansen!
Oh oh, ik las eerst de reacties en toen het verhaal.
Het lied gaat niet over een vrouw, maar een plunjezak van een zwerver.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Waltzing_Matilda