Er is een vergif dat twijfel heet.
Als je het inneemt, denk je dat je zintuigen worden gescherpt.
Opeens denk je blikken te kunnen lezen, gesprekken die je maar voor de helft hoort te kunnen duiden.
Vanochtend toen je je opmaakte of schoor, toen je in de spiegel keek, wist je het nog zeker. Maar nu, nu de blikken van anderen de plaats van de spiegel innemen, gemompel als een beschuldigende echo klinkt, lijkt het alsof je op drijfzand loopt.
Toch sta je op vaste grond, net als vanochtend voor de spiegel. Toen je wist waar je voor staat.
Angst is de apotheker van de twijfel.
Verscheur het doktersrecept, waarop staat dat je arrogant bent.
Zelfverzekerd zijn is geen ziekte.
Teveel preek-gehalte voor mij, beste Han.
Beste Han,
Ik mis die ene toets die deze ‘levenswijsheid’ relativeert.
Blijft over het soort dominee dat tegen alle inentingen is.
Wie zich nooit laat behandelen, is onhandelbaar én onbehandelbaar.
met vriendelijke groet,
Chris
Dag Rob,
Daar zit wat in.
Maat ja, je hebt van die momenten.
Dank je.
Dag Chris,
Ik ben niet tegen inentingen.
Maar inderdaad, het is een kanselstukje.
En ja, relativeren is eigenlijk…
Stom, dat ik dat vergat.
Dank je.
Ach, het is ook wel eens lekker om recht-toe-recht-aan op je ponteneur te staan.
Met vriendelijke groet,
Chris