Schrijf mee!
« »

Column, Cultuur, Familie

Vergankelijk

26 oktober 2015 | 120w | Lisette | 3 |

Ik leerde al jong wat een kabinet was. Het was de eigen kamer van mijn opa. Het hele huis boezemde mij ontzag en angst in. Het was er groot en donker.
En stil.

Vroeger woonde mijn opa daar met zijn vrouw. Ze was niet mijn echte oma. Mijn moeder vertelde dat zij één van de sjieke zussen van haar eigen moeder was. Toen oma plotseling overleed, was mijn opa bijna even plotseling met zus Ans hertrouwd.
Mijn moeder is haar hardnekkig “tante Ans” blijven noemen.

Tante Ans was erg deftig. Ze sprak met vreemde woorden. Zo vroeg ze altijd of ik een koekje ‘bliefde’.
Aan het eind werd ze dement, en overal bang voor.
Met haar verdween ook alle opsmuk.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »