‘Wat is hierop uw antwoord?’
‘Ja,’ had zij gezegd.
’s Morgens waren er bloemen binnengekomen, op zijn naam. Zij had zich niet aangesproken gevoeld en ze quasi uit haar handen laten vallen. Haar buik zat nu eenmaal in de weg.
Later, op de foto’s, was te zien dat zij alleen de trappen afliep. Gehuld in een krap bemeten designerpakje en een passend gouddooraderd hoedje had hij haar niet bij kunnen staan. Ternauwernood wist hij zijn weergaloze woede te onderdrukken toen de ambtenaar om de ringen vroeg. ZÃj was ze vergeten. Uiteraard.
Samen sneden zij de taart aan die als taarttopper poppetjes droeg. Het kostte enige moeite; het bruidspaartje van acryl had zij knerpend zachtjes in een hoek aan barrels vertrapt.
FF uitkijken!
Jouw stukje bgeint met dezelfde openingszin als het stukje van alfagirl.
Met vriendelijke groet,
Chris
@Chris, ik heb niet ‘uit te kijken’ omdat de openingszin van @alfagirl niet op mijn netvlies staat. Het is een klassieke zin tijdens een huwelijksvoltrekking. Ik ga nu even naar haar tekst kijken.
Ik weet dat het een klassike frase is. Alleen , het viel me op en ik dacht je er op attent te maken.
Chris
Waarom zou dezelfde openingszin erg zijn?
Het lijkt me zelfs een leuk idee voor de weekthema´s. Begin, eindig of gebruik een opgegeven zinnetje.
Los daarvan, een mooie opeenvolging van bittere momenten.
Met vriendelijk groet plus hartje,
Chris
Mooiste zin: “Samen sneden zij de taart aan die als taarttopper poppetjes droeg.” Maar wat een treurigheid weer. Hartje onder de riem.
@Chris en @Peter, hoewel een van de heren mij toch zijn hart onthield :(, dank voor de reactie.
@Chris, ik struikelde even over je uitroepteken en begrijp nu dat je mij attent wilde maken.
@Peter, ben specialiste in droefenis.
Pourquoi?
@alfagrl, fijn dat je er verder niet mee zit. Het was pure coïncidentie hoewel deze klassieker nog vaak te horen zal zijn. 😉
@mili, ik heb weer genoten.
Het drama spat er vanaf tot en met het vertrapte bruidspaartje op de taart.
<3
@Nel, trouwe lezeres, dankjewel. En vergeet nooit: ik ben de dramaqueen par excellence.
Alleen een dramaqueen par excellence, en dan moet ze ook nog Mili heten, kan een drama in zo weinig woorden dusdanig echt neerzetten, dat je er letterlijk bij bent; zelfs de foto’s gaan bewegen. Ik voel hoe de stille bruid zomaar voorover die trap af zou kunnen kukelen, haar vrucht strak in het designerpakje gesnoerd, topzwaar. Het decor is decadent eenzaam. Het vertrappen knerpend zachtjes, maar snijdend hoorbaar. Mili, ik vind het, wederom, knap! Het hartje was ik niet vergeten. Uiteraard.
@luus, invoelend als je bent, heb je de eenzaamheid opgepakt. Het stukje is bar en boos eenzaam, en dan op zo’n dag. Dank voor je scherpe en uitgebreide reactie.
ode aan de antiromantiek