Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Familie

Verbinding

9 april 2015 | 120w | Lisette | 6 |

Ooit noemde iemand mij een moederskindje. Ik was toen al in de twintig. Ik twijfelde of ik het een belediging vond, was ik misschien een beetje kinderlijk?
In de jaren erna koos ik steeds meer overtuigd om me te blijven verbinden met mijn ouders. Ons contact bleef, de uiterlijke vorm veranderde wat. Zo belde ik vroeger meer, en ging ik later sms-en. Elke dag wel een klein berichtje over wat er in mijn leven gebeurde.
Mijn ouders bleven mijn baken in een soms woelige zee van ziekte, ontslag, burn out en weer opkrabbelen.
En toen gingen ze dood, niet lang na elkaar. Ik ben niet roerloos geworden, of op drift geraakt. Ik mis ze gewoon om wie ze zijn geweest.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »