In mijn vroegere werk bestreed ik huiselijk geweld. Het was in het begin vooral een zaak, en later een baan, voor vrouwen. Niet allemaal lesbisch, zoals de buitenwereld wel eens dacht. Lange tijd was ik zelfs de enige lesbo in het team.
In latere jaren maakten ook mannen hun entree. We bekeken hen aanvankelijk met enige scepsis: waarom waren zij zo betrokken? De aandacht voor mannelijke slachtoffers vonden we oké, maar die voor daders vonden we ronduit verdacht.
Langzaam gingen we ontdekken hoe complex en divers het probleem eruit zag. We namen Turken, Surinamers en zelfs een Iraniër aan. Deze Pers liet me veel zien over zijn cultuur en familieleven. De strijd werd rijker, en ik wijzer. Bedankt daarvoor, Keyvan!
« De Visser
Een wolf genaamd Chippie »
« De Visser Een wolf genaamd Chippie »
Column, Communicatie, Cultuur
veelzijdige strijd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« De Visser Een wolf genaamd Chippie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Lisette,
Voor zo´n stukje rol ik de rode pers uit!
Bondig en helder betoog!
Met vriendelijke groet plus hartje,
Chris
@Lisette, leuk stuk en goed geschreven.
De titel wordt doorgaans met een hoofdletter geschreven.
mooi, de zoektocht naar de nuance!