“Afblijven!”
Het klonk woest, maniakaal. Ze was al ver heen. Ze hield haar mobiele telefoon zo ver mogelijk bij me vandaan. Van kinds af aan was ze gewend de werkelijkheid zover op te rekken dat die ook haar wereld omvatte en dus zagen niet veel mensen haar aftakeling. Vandaag was haar verhaal dat ze met de telefoon het weer kon regelen.
“Met dit knopje,” een vuile afgekloven nagel wees naar het toetsenbordje, “maak ik de lucht blauw.”
Ze giechelde, maar gelijk daarna: “En jij blijft er vanaf!”
“Zusje, zusje,” kalmeerde ik haar. “Kijk eens naar boven.”
Ze keek en liet de strakblauwe lucht even op zich inwerken. Haar gezicht betrok. Verbazing werd teleurstelling werd wanhoop. Er was onweer op komst.
« Voor eeuwig naar de knoppen
Uit de tuin »
« Voor eeuwig naar de knoppen Uit de tuin »
Fictie
Onweer
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van bartsnel of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
10 reacties
Reageren
« Voor eeuwig naar de knoppen Uit de tuin »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Bart, indringend en schrijnend verhaal in kort bestek.
Volgens mij klopt in een zin het verwijswoord niet;
“Dat het ook haar wereld bevatte” zou volgens mij moeten zijn:
“dat deze ook haar wereld bevatte”
<3
Je hebt gelijk, Nel, ‘het’ kan inderdaad niet. Ik heb er ‘die’ van gemaakt.
Raak getroffen, alleen begrijp ik die laatste zinnen niet zo goed. Hoe ziet zij aan een strakblauwe hemel dat er onweer op komst is?
De HP zag aan haar dat er (figuurlijk) onweer op komst was, Hay. Dat beeld had ik tenminste voor ogen.
Dan nog blijft dat einde een puzzel voor mij, Bart. Zij denkt met een toets de lucht blauw te kunnen maken. Als ze omhoog kijkt en de lucht blijkt inderdaad strakblauw, dan zou haar dat tevreden moeten stemmen. Ik begrijp nu dat het bij haar niet zo werkt, maar in het stukje zelf kan ik dat nergens uit afleiden.
Klopt, en ook niet waarom ze “Afblijven!” snauwt tegen de HPO. In 120 woorden kun je niet alles uitleggen.
Dat is zo, Bart. Soms is het gewoon erg lastig om aan te voelen of een lezer de ontbrekende puzzelstukjes uit zichzelf op de juiste plaats legt. Die puzzel is ook wel weer het leuke van 120W, vind ik.
Leuke verbeelding van de belevingswereld van iemand die gestoord is, compleet met dwaalreedeneringen in inconsequenties.
’t Rammelt een beetje in het totaal, maar de beelden en de strekking maken het een hartje waard.
vhris
Broeder Bartus,
Het voelt best heftig. Een goed verhaal.
Om eerlijk te zijn identificeer ik mij vooral met zusje.
Als het even kan vlucht ik hard weg van realiteit aarde als je weet dat er achter je ogen meer gebeurd.
VmetdeVorK.
Dank voor de vriendelijke woorden Vriend Vork. Ik heb geprobeerd de waanzin te raken, maar wel vanuit het perspectief van iemand die “normaal” is. Het kan een broer zijn, maar ook een welzijnswerker die iedereen met broer of zus aanspreekt. Misschien heb ik me onbewust wel laten inspireren…