Een beetje drama kan ik wel hebben; het geeft het leven iets intens. Toch vraag ik mij af waarom er bijvoorbeeld zoiets als rampentoerisme bestaat.
Zou het hunkeren naar intensiteit de aantrekkingskracht van het leed veroorzaken?
Ik raad het niemand aan maar ik heb, dankzij tuig, wel eens met auto en al kopjegeduikeld op de snelweg. Publiek te over. Achteraf bleek mijn dossier wegens ‘gebrek aan getuigen’ niet genoeg bewijsmateriaal te bevatten voor vergoeding van materieel verlies. Over morele schade werd niet gerept.
Zelfs de verslagenheid rond het verknippen van mijn fraaiste lingeriesetje ooit bleef onbegrepen. De bastaards.
Aan mijn bijdrage heeft het niet gelegen, het schouwspel was ongetwijfeld indringend.
Het inkleuren van het theater der mensheid is ondankbaar werk.
@Luus, proef ik kolderieke ironie? Ben onder de indruk van het ontzagwekkende avontuur dat de hp heeft beleefd. Maar wie o wie heeft nu het lingeriesetje verknipt; het tuig van de autowegrichel? Of het toegestroomde publiek? Als ik streng ben, zeg ik dat het bastaarden zijn. 😉 Hartje.
Ja Mili, dat proef je. En wie o wie? Dat had je zeker in de plaatselijke roddelkrant voor ramptoeristen kunnen lezen. Maar die lees jij niet. Ik ook niet. Wat denk je zelf?
Je mag streng zijn, het zijn bastaarden. Helaas kan ik het niet aanpassen. Al die talen maken een chaos in mijn hoofd. En dan toch een hartje. Dat is lief. â¤ï¸
Hoi Luus,
Lekker bitter stukje. Van mij mogen het wel bastaards zijn. *Het inkleuren van het theater der mensheid is ondankbaar werk – is mooi gevonden. Het lijkt me veel werk, dat wel.
Groet,
Annemieke
Annemieke, het is een perpetuum mobile. Een eeuwigdurend toneelstuk zonder pauze. De kleuren variëren, dat gelukkig wel. En er zijn veel acteurs die meekleuren. Dit was maar een piepklein hoekje. Dank voor jouw reactie!