Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Familie, Maatschappij

Normaal

4 maart 2015 | 120w | Lisette | 5 |

Toen mijn vriendin en ik aan kinderen wilden beginnen, kregen we vaak ongevraagd commentaar. Zouden ze niet een vaderfiguur missen in hun leven? Ze zouden er mee gepest kunnen worden. Wat deden we hen eigenlijk bij voorbaat aan?

Toen onze dochter werd geboren, veranderde het commentaar wat van toon. Sommige vrouwen spraken zelfs hun jaloezie uit naar ons: “Twee moeders, och, dat zou ik ook wel willen…”.
Bij de geboorte van onze zoon, voorspelden sommigen ons weer een zware dobber. Voor ons, om hem te kunnen begrijpen. En vooral voor hem, omdat hij als enige man tussen drie vrouwen zou opgroeien.

Na bijna achttien jaar maken we de balans op. We slagen glansrijk, volgens onze kinderen. Eigenlijk zijn we doodnormaal.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »