Toen mijn vriendin en ik aan kinderen wilden beginnen, kregen we vaak ongevraagd commentaar. Zouden ze niet een vaderfiguur missen in hun leven? Ze zouden er mee gepest kunnen worden. Wat deden we hen eigenlijk bij voorbaat aan?
Toen onze dochter werd geboren, veranderde het commentaar wat van toon. Sommige vrouwen spraken zelfs hun jaloezie uit naar ons: “Twee moeders, och, dat zou ik ook wel willen…”.
Bij de geboorte van onze zoon, voorspelden sommigen ons weer een zware dobber. Voor ons, om hem te kunnen begrijpen. En vooral voor hem, omdat hij als enige man tussen drie vrouwen zou opgroeien.
Na bijna achttien jaar maken we de balans op. We slagen glansrijk, volgens onze kinderen. Eigenlijk zijn we doodnormaal.
Mooi statement!
Met vriendelijke groet (+hartje)
Chris
Normaal? Nee, ik vind het bijzonder hoor. Maar dat deze situatie niet goed zou zijn voor het kind is onzin.
Tieners die tevreden zijn over hun ouders, volgens mij is dat alles behalve doodnormaal. Ik weet niet of het waargebeurd is of verzonnen, maar in dat laatste geval zou ik dat laatste toch wat aanpassen. Met de hakken over de sloot is realistischer dan glansrijk 😉
Een andere invalshoek:
Harde dobber
De schout-bij-nacht, een forse lesbienne
liet zich door adelborsten graag verwennen
“Tis wellicht door al het maritieme
dat er zulke verlangens in mij ontkiemen,
zo diepgaand verschillende en intieme,”
zei zij, nahijgend van toegeven en ontkennen.
C.P. Vincentius
@Hekate: het stukje hoeft dus niet te worden herschreven, is helemaal waar dus. En natuurlijk hebben ook wij wel eens strijd met onze pubers, maar op de vraag of ze tevreden zijn met hun leven en ons, zijn ze heel duidelijk en positief, gelukkig en ook gewoon, volgens mj.